Fly4free.pl

Witam, moim ostatnim wpisem zamieszczony na forum była mała fotorelacja dwudniowej wycieczki do wszystkim dobrze znanego (czy to z przesiadek czy jednodniówek) Oslo Torp. Tym razem chciałbym was zabrać w znacznie dłuższą, kilkunastokrotnie droższą oraz pełną emocji wycieczkę po Europie. Jako, że byliśmy tegorocznymi maturzystami (a zarazem już szczęśliwymi studentami) nasz pomysł zrodził się podczas zgłębiania materiałów z geografii podczas przygotowywania się do majowych egzaminów. Obraliśmy trasę, zaklepaliśmy loty z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem i zaczęło się odkładanie pieniędzy, a 24 lipca 2012 wyruszyliśmy spod berlińskiego Schönefeld Flughäfen w trasę. Mam nadzieję, że uda mi się przekazać wam chociaż część tego co przeżyliśmy w tych kilku(dziesięciu) obrazach. Zapraszam i z góry przepraszam za ilość zdjęć:



Trasa obejmowała 5 państw, jedną wyspę i 7 miast docelowych.



O godzinie 22:10, Airbus a319 w barwach easyJet zabrał nas w kierunku Wiecznego Miasta. W pierwszej wersji mieliśmy zabrać ze sobą jedynie namioty i nie tracić pieniędzy na wynajmowanie apartamentów czy hosteli. Na szczęście rozsądek podpowiedział nam, że nie jest to trafiony pomysł na 21-dniową wycieczkę po jednych z największych miast Starego Kontynentu. Mimo wszystko na dobry początek pierwszą noc w Rzymie postanowiliśmy spędzić pod gołym niebem podążając w kierunku Koloseum, Fonatnny di Trevi, by ostatecznie trafić w okolice Forum Romanum gdzie znajdował się nasze apartamenty. Z lotniska Fiumcino przyjechaliśmy taksówką, za którą zapłaciliśmy po 8 euro od osoby.












Noc minęła dość szybko. Na dobrą sprawę te najważniejsze i najliczniej odwiedzane miejsca w Rzymie mieliśmy już odznaczone na liście zabytków. Jakiś czas temu byłem w Rzymie, pamiętam jeden wielki tłok, masy grup pielgrzymkowych, rodziny z dziećmi, mnóstwo księży i uczucie jakbym siedział w piekarniku. Kochani, z ręką na sercu, jeżeli w czasie waszego pobytu w Rzymie macie problemy ze snem a jesteście spragnieni zobaczyć to miasto takie jakie pokazują nam na pocztówkach, bez tłumu, hałasu i pośpiechu to czym prędzej ubierzcie się i lećcie w okolice Placu Weneckiego a gwarantuje wam, że Rzym będzie tylko dla was na wyłączność (nie licząc pijanych włochów wracających z imprezy). Po nocy pełnej wrażeń około godziny 6 zjedliśmy ostatniego papierosa i położyliśmy się pod oknami naszego apartamentu w nadziei, że obudzi nas gospodarz i zaprosi do środka. W rzeczywistości obudziło nas żarem bijące z nieba Słońce. Szybka ewakuacja w cień, jednak nie spało się już tak wygodnie zwłaszcza jeśli w cieniu temperatura wynosi ponad 25'C. Po 11 doczekaliśmy się naszego gospodarza, rozliczyliśmy się, włączyliśmy klimę i szybko wskoczyliśmy do łóżek.













Obudziliśmy się wypoczęci i głodni po 19. Wychodząc z chłodnego apartamentu na zewnątrz momentalnie poczuć można było wyraźne uderzenie gorąca, a po zrobieniu kilku kroków już byliśmy spoceni. Szybko odnaleźliśmy Spara i Carrefour gdzie zrobiliśmy obfite zakupy. Jedna rzecz jest niesamowicie irytująca w tym mieście: jeśli chcesz wypić zimne piwo prosto ze sklepu musisz za nie dopłacić prawie 20 centów, w naszym przypadku przy 10 piwach na głowę robiło się z tego prawie 2 euro wyrzucone w błoto. Tak wiem lodówka w mieszkaniu... Niestety nie chłodziła. Krótko o apartamencie. Posiadaliśmy dwa bliźniacze (po 3 osoby w jednym) na parterze przy samym Forum Romanum. Apartament składał się na pokój z kanapą i telewizorem, kuchnia, łazienka, a nad wszystkim antresola z łóżkiem małżeńskim. Wszystko odnowione, w starej zabudowie. Bardzo przyzwoite warunki w rozsądnej cenie. Około 60 euro od osoby za 4 noce. Znalezione na airbnb - Luca Fori Romani.





Do Watykanu dotarliśmy następnego dnia w godzinach szczytu - pielgrzymka na pielgrzymce na jedej wielkiej patelni: Placu św.Piotra. Dosłownie lało się z nas, całe szczęście, że w Rzymie można zaczerpnąć i nalać sobie wody w wielu miejscach za darmo gdzie najczęściej czarnoskórzy przyjaciele sprzedają 'cold water' po 2 euro za butelkę. Po drodze zahaczyliśmy o Panteon i plac Hiszpański, w dzień nie robiły już takiego wrażenia jak w pierwszą noc.












Po wyprawie do Watykanu chłodziliśmy się cały wieczór, a następnego dnia wyłanialiśmy się jedynie po zimne napoje do sklepu. Wtedy to jednomyślnie doszliśmy do wniosku, że zwiedzanie nocą ma większy sens i jest bardziej komfortowe, to też praktykowaliśmy do ostatniego dnia pobytu w tym gorącym mieście.











Wylot do Cagliari zaplanowany był na 20:10 z lotniska Ciampino. W związku z tym, że była to niedziela, wraz z kolegą pragnęliśmy zobaczyć księdza w białej sutannie wyglądającego przez okno więc udaliśmy się na audiencję na plac św.Piotra wczesnym rankiem. Nie było jakoś wyjątkowo dużo turystów jak na spotkanie z papieżem, no nic czekamy. W miedzy czasie zjedliśmy kanapki i pomału zbliżała się 12 czyli modlitwa Anioł Pański. Coś mi nie pasowała, bo zawsze kiedy widzę papieża w telewizji to Watykan pęka w szwach. Od jakiegoś czasu obserwowałem kilku policjantów siedzących w radiowozie, który uciekał im do słońca, w efekcie przesuwali go co chwilę do cienia. Nieskrępowany podszedłem do nich i zapytałem czy zobaczymy dzisiaj papieża, na co odrzekli, że Ojciec Święty w letnich miesiącach przebywa w Castel Gandolfo. Musiał nas zadowolić jedynie papież na telebimie. Pomodliliśmy się i ruszyliśmy na Termini skąd za 2 euro pojechaliśmy na lotnisko Ciampino.





Był piękny niedzielny wieczór kiedy samolot irlandzkiego przewoźnika z nami na pokładzie uderzył o płytę lotniska w Cagliari. Sardynia miała być dla nas prawdziwą przygodą. Mieliśmy 5 dni na dostanie się do Alghero, a po drodze chcieliśmy zobaczyć skaliste, wschodnie wybrzeże tej pięknej wyspy. Tu nie było żadnych rezerwacji, był tylko namiot, plecaki i my. Pierwszą nockę spędziliśmy w porcie w samym centrum Cagliari. Dodam, że w internecie znalazłem bardzo mało informacji na temat transportu na Sardynii. Kolej nie funkcjonuje tu w ogóle, na szczęście siatka transportu autobusowego jest tu dość dobrze rozbudowana a koszt biletu z Cagliari do Nuoro to 16 euro. Informacje, broszury i mapy otrzymaliśmy w punkcie informacji na lotnisku. Na razie idziemy spać.







Poranek bardzo podobny do tego w pierwszy dzień w Rzymie. Słońce od razu postawiło nas na nogi, mieliśmy więc dużo czasu na zwiedzanie Cagliari. Śniadanie zjedliśmy w sklepie. Sprzedawczyni pokroiła nam szynkę, ser i pomidora, które władowała w potężne bułki za które zapłaciliśmy niecałe euro od sztuki. Były na tyle sycące, że zdołałem zjeść tylko jedną, a druga została na wczesne popołudnie. Upał dawał się we znaki z każdą kolejną godziną. Obeszliśmy miasto, podziwialiśmy morze z punktu widokowego, około 16 odjechał nasz autobus do Nuoro skąd mieliśmy przedostać się do Cala Gonone, które było naszą bazą wypadową na Cala Lunę i Cala Fuili - cel naszego pobytu na Sardynii.













2 godziny drogi do Nuoro były istną masakrą. Sardynia do zimnych wysp nie należy, a w naszym autobusie siadła klima, na dodatek nie było możliwości otworzenia okien. Po wyjściu z autobusu czuliśmy ulgę w pełnym słońcu. Na autobus do Cala Gonone musieliśmy poczekać ponad godzinę, mieliśmy więc dużo czasu na przestudiowanie map i broszur, które otrzymaliśmy w punkcie informacji. Na całe szczęście kolejny autobus był już klimatyzowany a za oknami rozpościerały się wspaniałe krajobrazy. Wg mnie Sardynia to doskonałe miejsce dla ludzi lubiących treking o czym sami się przekonaliśmy, ale o tym później.







Do Cala Gonone dotarliśmy o 19, zrobiliśmy zakupy i rozbiliśmy obóz na plaży.



Jest poranek 31.07.2012 po przebudzeniu się. Dzisiaj mamy zdobyć plaże oddaloną o 5km w linii brzegowej od Cala Gonone przez las wytyczonym szlakiem. Zasięgnęliśmy praktycznych porad w informacji. Niezważająca na to, że jest pełne słońce i temperatura zbliżająca się do 40'C wyruszamy w kierunku Cala Fuili, które jest bramą do ścieżki na Cala Lunę. Do tej pory asfaltowa droga, wszystko pięknie, tylko trochę gorąco i musimy robić przerwy co 500 metrów. W tym tempie dojdziemy do celu w godzinę, co ta kobieta wygadywała, że potrzebujemy na to przynajmniej 4 godziny. Oto zdjęcia malowniczego miejsca jakim jest Cala Fuili oraz droga doń:













Tu kończył się asfalt. Widzicie te skały pokryte jakąś roślinnością? Tak, to jest szlak, którym mamy dotrzeć na kolejną plażę. Po godzinnej przerwie ruszyliśmy wzdłuż szlaku. Sytuacja wymagała podzielić się na dwie grupy 3-osobowe, ze względu na odmienne tempo. Mieliśmy prowizoryczną mapkę, na której nie było żadnych punktów odniesienia, jedynie kreska i nazwy plaż. Wytrwale szliśmy tą niewdzięczną ścieżką. Nie powiem, bo widoki były przepiękne, ale nigdy nie lał się ze mnie pot tak jak tego dnia. Pełne słońce, zero cienia, plecak na ramieniu i skały o wybitnie dużym zróżnicowaniu wysokości.